Emil Wesołowski
Tancerz, choreograf, pedagog. Dyrektor Baletu Teatru Wielkiego - Opery Narodowej. Ukończył Państwową Szkołę Baletową w Poznaniu. W latach 1966-1973 pracował w Operze Poznańskiej. Od 1976 - pierwszy solista Polskiego Teatru Tańca. Stworzył tam szereg kreacji w choreografii C. Drzewieckiego. Był pierwszym wykonawcą roli Jazona w balecie "Medea" Teresy Kujawy. Występował z zespołem Drzewieckiego w wielu krajach Europy, brał udział w kilku filmach baletowych. Współpracował jako pedagog z poznańską szkołą baletową, prowadził zajęcia baletmistrzowskie w Polskim Teatrze Tańca, rozpoczął też współpracę choreograficzną z teatrami dramatycznymi i muzycznymi.
W 1979 r. postanowił poszukać możliwości pracy twórczej. Przez sezon kierował baletem Opery Wrocławskiej, a następnie Teatru Wielkiego w Poznaniu. W połowie 1982 r. przyjął funkcję kierownika baletu w warszawskim Teatrze Wielkim. Wykonywał tu jeszcze trzy znaczące role charakterystyczne: Złą Wróżkę Carabosse w "Śpiącej królewnie" Gusiewa, Wdowę Simone w "Córce źle strzeżonej" Ashtona i Przełożoną w "Balu kadetów" Lichine'a.
Z końcem sezonu 1984/85, w nadziei na rozszerzenie swoich działań choreograficznych, zrezygnował z funkcji kierownika baletu. Rozwinął kontakty z teatrami dramatycznymi i operowymi. Pracował z wieloma wybitnymi reżyserami, zdobywając bezcenne doświadczenie inscenizatorskie. Szczególnie interesująca okazała się paroletnia współpraca choreograficzna z Januszem Wiśniewskim przy jego kolejnych przedstawieniach autorskich. Był choreografem realizacji operowych w Łodzi, Poznaniu, Warszawie i we Wrocławiu. Wykłada również w warszawskiej Akademii Teatralnej.
W uznaniu swojego dorobku, we wrześniu 1992 r. Emil Wesołowski otrzymał tytuł głównego choreografa, a w lipcu 1995 r. został dyrektorem Baletu Teatru Wielkiego - Opery Narodowej w Warszawie.
Najważniejsze realizacje choreograficzne Emila Wesołowskiego:
Quattro movimenti (muz. B. Schaeffer, Opera Wrocławska, 1980),
Ballada (muz. F. Chopin, VII Łódzkie Spotkania Baletowe, 1983),
Trytony (muz. Z. Rudziński, Teatr Wielki w Warszawie, 1985),
Gry (muz. C. Debussy, Teatr Wielki w Warszawie, 1989),
Mozartiana (muz. P. Czajkowski, Polski Teatr Tańca, 1990),
Dies irae (muz. R. Maciejewski, Teatr Wielki w Warszawie, 1991),
Legenda o Józefie (muz. R. Strauss, Teatr Wielki w Łodzi, 1991),
Święto wiosny (muz. I. Strawiński, Teatr Wielki w Warszawie, 1993),
Romeo i Julia (muz. S. Prokofiew, Teatr Wielki w Warszawie, 1996),
Tryptyk: Powracające fale, Harnasie, Krzesany (muz. M. Karłowicz, K. Szymanowski, W. Kilar, Teatr Wielki w Warszawie, 1997),
Cudowny Mandaryn (muz. B. Bartok, Teatr Wielki w Warszawie, 1999).
