Polski tancerz, pedagog i choreograf zamieszkały stale w Stanach Zjednoczonych.
Urodził się w Łodzi, ale ukończył gdańską szkołę baletową. Jako uczeń był tam obserwatorem najlepszego okresu twórczości choreograficznej Janiny Jarzynówny-Sobczak, ówczesnego dyrektora baletu Opery Bałtyckiej oraz kierownika artystycznego Państwowej Szkoły Baletowej w Gdańsku. Brał też udział w wielu przedstawieniach swojej dyrektorki. Okres ten ukształtował go jako artystę, ale też miał zasadniczy wpływ na jego pojmowanie teatru tańca, kompozycji choreograficznej i sposobu rozwijania osobowości twórczej młodego tancerza. Zafascynowany bogactwem inspiracji, pogłębionego myślenia o balecie i estetyką choreograficzną Janiny Jarzynówny-Sobczak, do dzisiaj uważa się za jej ucznia. W Gdańsku zetknął się także z innymi pedagogami i artystami, wspominanymi do dzisiaj z wielkim z uznaniem. Była wśród nich prof. fortepianu Józefa Żarnecka, która rozwinęła w nim wrażliwość na muzykę, malarstwo i piękno języka polskiego; rosyjska baletmistrzyni Natalia Konius, która rozbudziła jego wielkie zamiłowanie do tańca
klasycznego; a także dwie wybitne gdańskie baleriny: Alicja Boniuszko i Liliana Kowalska, które zapamiętał jako swoje młodzieńcze muzy tańca.
Po ukończeniu szkoły powrócił do rodzinnej Łodzi, gdzie związał się z baletem Teatru Wielkiego. W latach 1974-76 pracował tam pod dyrekcją choreografa Witolda Borkowskiego, występując w całym ówczesnym repertuarze baletowym i operowym. Wkrótce jednak, wiedziony chęcią poznania świata (w okresie PRL-owskich ograniczeń w podróżowaniu na Zachód), przeniósł się do Zespołu Pieśni i Tańca "Mazowsze" pod dyrekcją Miry Zimińskiej-Sygietyńskiej. Spędził tam kolejne jedenaście lat (1976-87), uczestnicząc we wszystkich tournée artystycznych. Występował w wielu krajach europejskich, w USA, Chinach i w Ameryce Południowej. Czas ten wykorzystał również na studia pedagogiczne na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończył w 1983 roku z tytułem magistra.
W 1987 roku otrzymał oficjalne zaproszenie jednej z amerykańskich organizacji, umożliwiające studia nie znanych mu dotąd stylów i technik tańca uprawianych w Stanach Zjednoczonych. Tam też rozpoczął swoją pracę pedagogiczną i choreograficzną. W krótkim czasie związał się na stałe z Betsy Daily School of Performing Arts w Pensylwanii, specjalizującej się dotąd przede wszystkim w tapie i tańcu jazzowym. Wprowadził tam i kontynuował zajęcia z europejskiego tańca klasycznego, a dzięki jego kilkunastoletniej pracy pedagogicznej szkoła zasłynęła w swoim regionie również ze specjalizacji baletowej. Stworzył dla swoich wychowanków wiele różnorodnych choreografii, prezentowanych z powodzeniem podczas przedstawień szkolnych oraz na konkursach i przeglądach międzyszkolnych, a kilka z jego prac otrzymało rozmaite amerykańskie nagrody i wyróżnienia. Sporo jego uczniów kontynuowało później inne studia baletowe i tańczą dziś w amerykańskich zespołach.
W ostatnich latach artysta przyjął pozycję tzw. wolnego strzelca i prowadzi zajęcia z tańca klasycznego w różnych ośrodkach szkoleniowych i artystycznych Pensylwanii. Pracował m.in. ze studentami Uniwersytetu w Filadelfii, współpracuje z Contempra Dance Centre i Pattstown Dance Theatre, uczy w prywatnych szkołach tańca. Prawdziwą jego pasją stała się bowiem przez te lata praca pedagogiczna i możliwość wielostronnego kształtowania młodzieży poprzez taniec, nie tylko dla baletu, ale także - szerzej - dla utrwalania prawdziwych wartości w przyszłym życiu młodego człowieka.
Dlatego właśnie, za sprawą pp. Pawła Chynowskiego oraz Bożeny i Wiesława Jakubczaków, z wielkim zaangażowaniem przyłączył się przed paroma laty do działań na rzecz wzmocnienia pozycji i poszerzenia zasięgu Lądeckiego Lata Baletowego jako Międzynarodowego Festiwalu Tańca. Jest dzisiaj jednym z największych entuzjastów naszego festiwalu i próbuje popularyzować go wśród uczniów szkół tańca za oceanem. Z jego inicjatywy i dzięki jego staraniom już w 2004 roku na lądeckim festiwalu gościła pierwsza grupa młodzieży amerykańskiej.
Zdaniem Jerzego Gołka, urzeczywistnienie wizji letniego Festiwalu Tańca o światowym zasięgu w Lądku Zdroju byłoby piękną kontynuacją wysiłków wielu pokoleń polskich artystów baletu na rzecz podniesienia rangi i społecznego zainteresowania sztuką taneczną w Polsce, ale także istotnym wkładem w międzynarodowe zbliżenie pasjonatów tańca i poszerzeniem naszej obecności kulturalnej w świecie. Wszyscy razem - apeluje - powinniśmy budować ów wspaniały projekt letnich spotkań ludzi tańca w Lądku Zdroju, zainicjowany przed laty w tym pięknym zakątku naszego kraju przez dyrektora Sławomira Pietrasa.
