Paweł Chynowski Dyrektor artystyczny festiwalu
Kierownik literacki Teatru Wielkiego - Opery Narodowej. Teatrolog, publicysta, librecista i wydawca. Ukończył wydział filologiczny Uniwersytetu Warszawskiego ze specjalizacją nauki o teatrze. Debiutował już podczas studiów na łamach "Ruchu Muzycznego" i "Życia Warszawy", z którym wkrótce związał się na stałe jako publicysta kulturalny, skupiając się tam przez kilkanaście lat na tematyce teatralnej i baletowej. Publikował też w programach teatralnych oraz na łamach innych czasopism. Był polskim korespondentem miesięczników: "Dance Magazine" (USA) i "Ballett International" (RFN). Opracowywał hasła baletowe do
Encyklopedii muzycznej PWM, Polskiego słownika biograficznego i do amerykańskiej International Encyclopedia of Dance.
Jako krytyk teatralny ze szczególną pasją uprawiał publicystykę inspirującą polskie życie baletowe. Dążył do aktywizowania, podnoszenia poziomu i rangi sztuki baletowej w Polsce, zwalczał pokutujące w naszym balecie stereotypy i popularyzował jego dokonania. Postulował autonomizację polskiego baletu, uniezależnienie go od teatru operowego wzorem baletów narodowych w krajach zachodnich. Wspierał powstanie Polskiego Teatru Tańca w Poznaniu, ideę ogólnopolskich konkursów tańca i choreografii oraz aktywność artystyczną czołowych twórców i tancerzy polskiego baletu. Skutecznie walczył o ożywczą dla naszych teatrów współpracę z wybitnymi choreografami zagranicznymi, a także o polskie debiuty choreograficzne.
Założył i prowadził pierwszy w kraju magazyn baletowy "Taniec", wydawany przez Polski Teatr Tańca w Poznaniu, a później przez Teatr Wielki w Warszawie. Był doradcą Łódzkich Spotkań Baletowych i pomysłodawcą polskiego wyróżnienia baletowego - Medalu Wójcikowskiego, przyznawanego corocznie przez Polski Teatr Tańca wybijającemu się tancerzowi młodego pokolenia. Jako członek Międzynarodowego Instytutu Teatralnego (ITI), wypromował u nas Międzynarodowy Dzień Tańca, obchodzony od 1984 roku na całym świecie. Bywał na międzynarodowych festiwalach i odwiedzał najważniejsze ośrodki baletowe, publikując potem korespondencje z Brukseli, Moskwy, Nowego Jorku, Paryża, Marsylii, Monte Carlo, Amsterdamu, Hagi, Wenecji, Wiednia, Zurychu, Genewy, Berlina Zachodniego, Hamburga, Monachium, Kopenhagi, Helsinek, Budapesztu, Sofii i Warny. Towarzyszył też jako wysłannik prasowy czołowym polskim zespołom podczas ich występów gościnnych w: Belgii, Bułgarii, Danii, Finlandii, Francji, Hiszpanii, Holandii, Kanadzie, Luksemburgu, Niemczech, Rumunii, Stanach Zjednoczonych, Szwecji, na Węgrzech, w Wielkiej Brytanii, ZSRR i na Tajwanie.
Inspirował ogólnopolskie obchody 200-lecia polskiego baletu w 1985 roku oraz był konsultantem programowym stołecznego Teatru Wielkiego do spraw tego jubileuszu. Doprowadził wówczas do kilku znaczących premier baletowych oraz wizyt renomowanych zespołów zagranicznych w Warszawie, a także do odtworzenia w powązkowskich katakumbach tablicy pamiątkowej ojca polskiego baletu, Françoisa Gabriela Le Doux. Tę współpracę z Teatrem Wielkim kontynuował następnie na prośbę dyrektora Roberta Satanowskiego jako dramaturg i doradca do spraw baletu. Z jego inicjatywy odbywały się wówczas corocznie Warszawskie Dni Baletu, a w 1989 roku zorganizowano ogólnopolskie obchody 100-lecia urodzin Wacława Niżyńskiego.
W 1992 roku został kierownikiem literackim Teatru Wielkiego - Opery Narodowej i rozstał się z "Życiem Warszawy". Współpracował z kolejnymi dyrektorami teatru: Sławomirem Pietrasem, Tadeuszem Wojciechowskim, Januszem Pietkiewiczem, Waldemarem Dąbrowskim i Jackiem Kaspszykiem. Kontynuuje i rozwija tradycję wydawniczą teatru, przywiązując dużą wagę do popularyzacji wieloletniego dorobku warszawskiej opery i baletu. Wypracował ceniony model programów teatralnych, porównywalnych z wydawnictwami czołowych scen operowych świata.
Jest również autorem librett baletowych:
Stanisław i Anna Oświęcimowie z wykorzystaniem poematów symfonicznych Mieczysława Karłowicza (Teatr Wielki w Warszawie, 1976 i Opera Bałtycka, 1992),
Mit o Aleksandrze z muzyką Jadwigi Szajny-Lewandowskiej (1978, balet nie zrealizowany),
Nasz Niżyński z muzyką różnych kompozytorów (TW w Warszawie, 1989),
Muzy Chopina do muzyki obu koncertów fortepianowych Fryderyka Chopina (TW w Warszawie, 1991) i
Hrabia Monte Christo z muzyką Stanisława Moniuszki (Teatr Wielki w Poznaniu, 2005).
